6/ਜੂਨ (ਕਰਨਬੀਰ ਸਿੰਘ)। ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੜੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਵਤ ਹੈ, “ਪੂੰਝ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦੇਣਾ”। ਇਹ ਕਹਾਵਤ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਸਿਆਸੀ ਗਲਿਆਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਵਨੀਤ ਸਿੰਘ ਬਿੱਟੂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਉੱਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਟੀਕ ਬੈਠਦੀ ਹੈ। ਭਾਜਪਾ ਦਾ ‘ਵਾਸ਼ਿੰਗ ਮਸ਼ੀਨ’ ਵਾਲਾ ਮਾਡਲ ਕਦੋਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ ਚਮਕਾ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ‘ਪੂੰਝ ਕੇ’ ਡਸਟਬਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ, ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਆਮ ਬੰਦੇ ਦੇ ਵਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।ਬਿੱਟੂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਕਿਸੇ ਫਿਲਮੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਲੋਕ ਸਭਾ ਚੋਣਾਂ ਹਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਰਾਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੇਂਦਰੀ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਗ੍ਹਾ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਾਈਕਮਾਨ ਦੇ ਉਹ ‘ਲਾਡਲੇ’ ਬਣ ਗਏ ਹਨ। ਪਰ ਸਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ‘ਲਾਡਲਾ’ ਹੋਣਾ ਵੀ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ‘ਯੂਟਿਲਿਟੀ’ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਿਸਾਬ-ਕਿਤਾਬ ਵਿਗੜਿਆ, ਹਾਈਕਮਾਨ ਨੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ— “ਬਹੁਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਨਿਕਲੋ ਇੱਥੋਂ।” ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਦੀ ਮੈਂਬਰੀ 21 ਜੂਨ 2026 ਨੂੰ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ , ਮੁੜ ਬੀ ਜੇ ਪੀ ਰਾਜ ਸਭਾ ਚ ਨਹੀਂ ਭੇਜ ਰਹੀ । ਮੰਤਰੀ ਦਾ ਅਹੁਦਾ ਵੀ ਮੈਂਬਰੀ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੀ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ।ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਇਰਾਨੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ‘ਐਕਟਿੰਗ’ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਸੀ। ਬਿੱਟੂ ਸਾਹਿਬ ਲਈ ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਹ ਦੁਬਿਧਾ ਵਾਲੀ ਸਥਿਤੀ ਹੈ ਕਿ “ਨਾ ਖ਼ੁਦਾ ਹੀ ਮਿਲਾ, ਨਾ ਵਿਸਾਲ-ਏ-ਸਨਮ।” ਕਾਂਗਰਸ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਗੱਦਾਰ’ ਮੰਨ ਕੇ ਬੂਹੇ ਬੰਦ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਜਪਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਹੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ‘ਵਰਤ ਕੇ ਪਰ੍ਹੇ’ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।ਹੁਣ ਰਵਨੀਤ ਬਿੱਟੂ ਦਾ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਕਿ “ਮੈਂ ਕੇਂਦਰ ਤੋਂ ਬੋਰੀਆ-ਬਿਸਤਰਾ ਸਮੇਟ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ ਵਿੱਚ ਰਾਜਨੀਤੀ ਕਰਾਂਗਾ,” ਸੁਣ ਕੇ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਵਤ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ – “ਬੇਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਡੁੱਲ ਗਈ ਦਾਲ ਕਹਿੰਦੇ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਭੁੰਜੇ ਬਹਿ ਕੇ ਹੀ ਖਾਂਦੇ ਹਾਂ”ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਸਿਆਸੀ ਮਜਬੂਰੀ ਦੀ ਸਿਖਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਕੋਲ ਸੱਤਾ ਦੀ ਕੁਰਸੀ ਖੁੱਸਣ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ‘ਪੰਜਾਬ ਸੇਵਾ’ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਪਰੋਸਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬਿੱਟੂ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਬਚੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਰਾਹ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਉਪਜਾਊ ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਸਿਆਸੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ‘ਬੰਜਰ’ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਿਆਸਤ ਦਾ ਅਸੂਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਹੀ ਹੀਰੇ ਹੋ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮੁਕਟ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉੱਥੋਂ ਉਖੜੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਲਾਂਭੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਾਪੀ ਪੇਸਟ ਫੇਸਬੁਕ #RavneetBittu